Ο Γιώργος Α. από τον Φεβρουάριο του 2000, που ήταν τριών χρονών, παρουσίαζε ωτίτιδες για τις οποίες ο ωτορινολαρυγγολόγος χορηγούσε αντιβιοτικά. Αυτά καταπολεμούσαν την φλεγμονή, αλλά το υγρό στο αυτί επέμενε και έτσι υπήρχαν υποτροπές, τουλάχιστον μια φορά τον μήνα, μέχρι το τέλος του χειμώνα. Το καλοκαίρι με τα μπάνια στην θάλασσα ο Γιώργος δεν αρρώστησε καθόλου, αλλά με την επιστροφή του στον παιδικό σταθμό το πρόβλημα επανήλθε ακόμα πιο έντονο. Ο γιατρός συνιστούσε αντιβιοτικά ή χειρουργική επέμβαση για να αφαιρεθούν τα «κρεατάκια». Έτσι αποφασίσαμε να ακολουθήσουμε ομοιοπαθητική αγωγή – που μόνο κατ’ όνομα γνωρίζαμε τότε – με την καθοδήγηση του κ. Στουραϊτη, στο Ιπποκράτειο Κέντρο Κλασσικής Ομοιοιπαθητικής.
Πρέπει να ομολογήσω ότι στις αρχές η υπομονή μας δοκιμάστηκε αρκετά αφού δεν είχαμε την υποτιθέμενη σιγουριά της αντιβίωσης. Από την άλλη ξαφνιαστήκαμε από την άμεση καταπολέμηση – ζήτημα ωρών – της ωτίτιδας με μια και μόνο κάψουλα!
Για κάποιους μήνες οι ωτίτιδες συνεχίζονταν σε πιο αραιά χρονικά διαστήματα, αλλά με την χορήγηση του κατάλληλου ομοιοπαθητικού φαρμάκου η φλεγμονή υποχωρούσε άμεσα.
Τελικώς στις αρχές του Γενάρη 2001, ύστερα από μια συνάντηση, ο κ. Στουραϊτης έδωσε στον Γιώργο μια κάψουλα και μας είπε ότι θα έλυνε το πρόβλημα μια για πάντα. Πραγματικά, από τότε το παιδί δεν έχει ξαναπαρουσιάσει ωτίτιδα, έχει κερδίσει βάρος και γενικά είναι πιο υγιές και δυνατό. Μπορεί να έχει συχνά καταρροή, αλλά δεν προκαλείται φλεγμονή, που παλαιότερα ήταν η μόνιμη κατάληξη μιας ίωσης. Το αμυντικό του σύστημα φαίνεται να έχει δυναμώσει αισθητά χωρίς την βοήθεια κανενός είδους χημικών ουσιών.
Η μητέρα του Γιώργου, Χαϊδάρι, 12 Ιουνίου 2001
